ง่วงมาก จะหลับไปแล้วแหละ แต่เสียงเตือนข้อความในเฟซบุ๊กดังขึ้นเลยต้องตื่นมาตอบ

เพราะคิดว่าคงเป็นเพื่อนที่จะย้ายไปอยู่หอด้วยกัน แล้วก็จริง

พอคุยธุระเสร็จก็ข่มตานอน แต่ให้ตายยังไงก็ไม่หลับ

…ก็เลยคิดว่า ลุกขึ้นมาเขียนอะไรสักหน่อยดีกว่า

ให้สมองกับมือได้ทำงานร่วมกันบ้าง เพราะช่วงนี้ทำตัวเหมือนคนว่างงานซึ่งความจริงไม่ใช่เลย

ยังมีต้นฉบับรอให้แก้อยู่อีกบานเบอะ เอาล่ะ แต่เราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นหรอกนะ

จริงๆ สาเหตุที่เขียนเอนทรี่นี้ขึ้นมาอาจจะเป็นเพราะอยากกล่อมตัวเอง

ปล่อยให้อะไรฟุ้งๆในหัวได้ออกมาเป็นรูปแบบของตัวอักษรและเพื่อได้ปลดปล่อยความรู้สึกในหัวใจ

อืม…ฟังดูโรแมนติกเนอะ

แต่มันก็เป็นความจริงนะ แม้จะไม่ใช่เรื่องความรักแต่พูดถึงเรื่องความรู้สึกยังไงก็ต้องผ่านทางหัวใจอยู่ดี

จะเจ็บปวด หรือ มีความสุข เป็นหน้าที่ของหัวใจที่รู้สึก ไม่ใช่สมองแต่อย่างใด

 

เราตื้อแบบบอกไม่ถูกเลย เบื่อ เซ็ง คิดนู่นนี้ ทั้งเรื่องดีไม่ดี

ไม่มีแรงบันดาลใจจะทำอะไร

แม้กระทั่งเรื่องไปเที่ยว แปลก,,

ยิ่งเปิด Destino ฟังไปด้วยยิ่งแล้วใหญ่ ความเหงาลอยคละคลุ้งมาเลย

หรือมันอาจจะเป็นเพราะพรุ่งนี้จะย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว

เป็นช่วงเปลี่ยนแปลงของชีวิตครั้งใหญ่ ได้เริ่มฝึกความเป็นผู้ใหญ่

รับผิดชอบชีวิตตัวเอง ทั้งเรื่องเรียนและทำงาน

ทุกๆอย่างในชีวิต

มันไม่โหว่ง แต่มันหนักอยู่ในใจ

ก็ได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้ตื่นมาจะหายไป

และขอให้มันเป็นแค่ความรู้สึกชั่วคราว

 

ตอนนี้อยากเขียนกระดาษเล็กๆแล้วซ่อนไว้ในที่ที่คิดจะหาเจอในอีกสิบปีข้างหน้า

ว่าตอนนั้นจะเป็นอย่างไง

สบายดีไหม

ได้เที่ยวเยอะๆเหมือนฝันไว้หรือเปล่า

หน้าที่การงานเหมือนที่คิดไว้ไหม

 

และเริ่มรักใครสักคนหรือยัง  

 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet